80% is bang en het was nooit een zonde maar een poort

In de westerse wereld is spiritualiteit iets geworden wat je alleen doet.

We zien het in films, op social media, in hoe we met elkaar praten. Seks is zichtbaar, maar vaak platgeslagen. Of juist verstopt achter humor en ongemak.
Maar zodra het dichtbij komt… zodra het niet meer gaat over “seks” maar over jóuw verlangen, jouw lichaam, jouw blokkades… dan wordt het stil.

Daar zit iets onder.

Seks raakt aan:
– afwijzing
– schaamte
– controleverlies
– oude pijn
– het gevoel “ben ik wel goed genoeg?”

Scholing, hulp of coaching op dit vlak voelt niet als “ik wil iets leren”
maar als:
“ik moet iets laten zien wat ik zelf misschien nog niet eens durf aan te kijken.”

Veel mensen hebben nooit geleerd dat seksualiteit iets is wat je mág ontwikkelen.
Dat het een gebied is waarin je kunt groeien, helen, verdiepen. 

Het zou iets moeten zijn wat vanzelf gaat, en wat je "gewoon" moet kunnen en weten. Waarom denken we dat? We leren toch ook hoe we succesvol worden?

Waarom zou je niet mogen leren hoe je  lichaam voelt in intimiteit.
Hoe je veiligheid vindt in jezelf.
Waarom krijg je niet uitgelegd hoe je verlangen kunt voelen en dragen zonder jezelf kwijt te raken.

En zo blijft 80% stil.

Niet omdat ze er niet mee bezig zijn.
Maar juist omdat ze er zó mee bezig zijn… en niemand willen laten zien hoe diep het eigenlijk gaat.

Misschien zit de echte vraag in:
“Waar hebben we geleerd dat dit stuk van ons verborgen moet blijven?”

"Waar hebben we geleerd dat spiritualiteit los staat van seksuele ontwikkeling?

Misschien is dat waarom zoveel mensen verlangen voelen, maar niet durven te kijken. Waarom ze seks hebben, maar zich niet openen. Waarom ze zoeken naar iets buiten zichzelf, terwijl het al die tijd in hen leeft.

In hun bekken.
In hun adem.
In hun ja.
In hun nee.

Misschien is de weg terug geen nieuwe waarheid leren. Maar herinneren dat jouw lichaam nooit de zonde was, maar altijd de poort.