Column | Volwassen en veilig

 Ik ben 5.

Gillend en huilend spring ik rondjes in mijn kamertje. “Stooop!” Mijn boze moeder gooit de deur dicht en mijn boze vader trapt nog 1x hard tegen de deur voordat hij weg gaat. Mijn eigen kamertje voelt als een grote lege donkere ruimte. Ik voel geen warmte op mijn huid en het lijkt alsof ik spartelend in de donkerte naar beneden val, maaiend met mijn armpjes en beentjes om me maar te proberen ergens aan vast te houden. Maar ik ben alleen en ik huil. Ik kan het gevoel van onveiligheid nu nog steeds voelen.

Ik ben 20. Dood stil lig ik in bed. Ik kan niet slapen. Ik kan eigenlijk nooit slapen met mijn vriend' in de buurt. Ademhalen doe ik door mijn mond met gespannen kaken, want dat maakt minder geluid. Ik beweeg me niet en maak me zowat onzichtbaar. Wanneer ik naar de wc ga weet ik precies welke treden ik moet vermijden om geen kraakgeluid te maken. Plassen doe ik op 1 bil, dat maakt geen geluid. Als ik de bewegingen naast mij in bed voel hou ik even mijn adem in. "blijf slapen alsjeblieft"... Raak me niet aan. Hoor me niet. Zie me niet. Ga... weg.

Eigen ruimte in nemen lukt me als geen ander op het podium, of ’s nachts in de club waar slapen geen ding is. In een relatie lukt het me maar half. Aanpassen, meebewegen en totaal vergeten waar ik zelf okalweer ben. 

Ik ben 26. Ik voel mijn voeten stevig op de grond. Het gras kriebelt tussen mijn tenen. De hitte van de brandende kolen voor mij op de grond, is voelbaar op mijn gezicht.Ik sluit mijn ogen om het beter te kunnen voelen. Van binnen sta ik in brand. De vlammen laaien hoog op en vullen mijn hele lijf.

“Ik kan dit, ik ben veilig”  

Nadat ik me in deze gedachte heb vast gebeten zet ik mijn eerste blote voet op de brandende kolen. En nog een voet, en nog een. Ik loop stevig naar de overkant. Daar aangekomen voel ik me zo sterk dat ik het wel uit kan schreeuwen. Er is geen brandplekje of blaartje te bekennen. Het begin van een nieuwe fase. Ik verlaat na 10 jaar mijn vriend. Neem een tatoeage "a woman is free, nobody has to give her freedom". En vertrek met mijn moeder een maand naar India.

Ik ben 34. Ik ben net mama. Ik hoef niet meer te wachten of papa me komt halen of niet. ’s nachts slaap ik gewoon, net als alle anderen in huis. Weg glippen om mijn tranen even stiekem weg te slikken behoort steeds meer tot het verleden. Ik adem hard op en laat wel eens een scheet. Ik kan binnenstebuiten leven. Laten zien wat ik voel en uitspreken wat ik denk.

Ik ben 40. “Pap hoe ben je eigenlijk in Portugal terecht gekomen?” Ik luister naar hoe hij verteld over bijna dood geslagen worden door zijn vader als jongetje van 8, over reizen vanuit Mozambique met alleen de kleren aan zijn lijf om de oorlog en dienstplicht te ontvluchten. Over opvang in een opvangcentrum in Lissabon en het uiteindelijk vinden van zijn broer… En ik snap het. Ik voel zijn onvermogen om vanuit een gezonde plek te kunnen zorgen. De struggle met narcisme. Het slaan en manipuleren.

“Mam, ik zie dat je getriggert bent. En ik heb de neiging om je hier bij me in het ziekenhuisbed te trekken en even vast te houden. Jij bent en wordt niet genoeg vastgehouden” Ik sluit haar in mijn armen en hou haar vast. Voor haar even vreemd. Dan emotioneel. Ik luister. Naar ongemak, verdriet en opluchting. En ik snap het. Ik voel haar onvermogen tot kunnen reguleren. De paniek en ontreddering. Omdat ze het in haar gezin nooit heeft geleerd als kind.

Zonder op een andere plek te gaan staan in het systeem, kon ik de dochter zijn, maar niet het kind. Kon ik het kind zijn, maar volwassen. Ik voelde geen “hoor me nou, zie me nou, zorg nou voor me” meer. Geen verwachting. Geen “jij moet mij beter maken”. Geen “door jou heb ik trauma”.

Er is liefde. Dankbaarheid voor de “sorry” van mijn vader. Dankbaarheid voor de kwetsbaarheid van mijn moeder. Daar, in deze momenten in het laatste moment van het slangen jaar...

Werd ik volwassen.