80% is bang en het was nooit een zonde maar een poort

Wed, 29 Apr 2026 11:33:32 +0200

In de westerse wereld is spiritualiteit iets geworden wat je alleen doet.

In stilte.
Met je ogen dicht.
Geleid door iemand die dichter bij God zou staan dan jij.

Een priester.
Een pastoor.
Een stem die zegt: zo kom je bij het goddelijke.

Maar er waren tijden, en er zijn nog steeds plekken, waar dat anders leeft.

Binnen tantrische stromingen en binnen inheemse tradities, wordt het goddelijke niet buiten je gezocht, maar in de ontmoeting.

In het lichaam.
In de aanraking.
In de energie die ontstaat wanneer twee lichamen zich openen.

Daar waar leven ontstaat.
Daar waar de grens tussen jou en de ander even oplost.

De plek vanwaaruit we allemaal zijn ontstaan. Van waaruit we creëren en manifesteren. Onze bron. Onze essentie. Levensenergie.

Seksualiteit als poort.
Als gebed.
Als directe lijn naar het grotere geheel.

En precies daar… is iets afgesneden.

Onder invloed van de kerk is seksualiteit eeuwenlang beladen geraakt met schuld en schaamte.
Niet omdat het klein is, maar juist omdat het zó krachtig is.

Want wat gebeurt er met een mens wanneer dat wat het meest levend voelt, wordt bestempeld als zondig?

Je trekt je terug uit je lichaam.
Je wantrouwt je verlangen.
Je dempt je levensenergie.

Seks wordt iets wat je doet, maar niet iets wat je bént.

En in die verwijdering en loskoppeling ontstaat controle.

Want een mens die zich schaamt voor zijn eigen natuur, wordt stil.
Wordt voorzichtig.
Wordt bang voor zijn eigen diepte.

En precies daar verliest ze haar toegang tot het goddelijke in zichzelf.

We zien het in films, op social media, in hoe we met elkaar praten. Seks is zichtbaar, maar vaak platgeslagen. Of juist verstopt achter humor en ongemak.
Maar zodra het dichtbij komt… zodra het niet meer gaat over “seks” maar over jóuw verlangen, jouw lichaam, jouw blokkades… dan wordt het stil.

Daar zit iets onder.

Seks raakt aan:
– afwijzing
– schaamte
– controleverlies
– oude pijn
– het gevoel “ben ik wel goed genoeg?”

Scholing, hulp of coaching op dit vlak voelt niet als “ik wil iets leren”
maar als:
“ik moet iets laten zien wat ik zelf misschien nog niet eens durf aan te kijken.”

Veel mensen hebben nooit geleerd dat seksualiteit iets is wat je mág ontwikkelen.
Dat het een gebied is waarin je kunt groeien, helen, verdiepen.

Het zou iets moeten zijn wat vanzelf gaat, en wat je "gewoon" moet kunnen en weten. Waarom denken we dat? We leren toch ook hoe we succesvol worden?

Waarom zou je niet mogen leren hoe je lichaam voelt in intimiteit.
Hoe je veiligheid vindt in jezelf.
Waarom krijg je niet uitgelegd hoe je verlangen kunt voelen en dragen zonder jezelf kwijt te raken.

En zo blijft 80% stil.

Niet omdat ze er niet mee bezig zijn.
Maar juist omdat ze er zó mee bezig zijn… en niemand willen laten zien hoe diep het eigenlijk gaat.

Misschien zit de echte vraag in:
“Waar hebben we geleerd dat dit stuk van ons verborgen moet blijven?”

"Waar hebben we geleerd dat spiritualiteit los staat van seksuele ontwikkeling?

Misschien is dat waarom zoveel mensen verlangen voelen, maar niet durven te kijken. Waarom ze seks hebben, maar zich niet openen. Waarom ze zoeken naar iets buiten zichzelf, terwijl het al die tijd in hen leeft.

In hun bekken.
In hun adem.
In hun ja.
In hun nee.

Misschien is de weg terug geen nieuwe waarheid leren. Maar herinneren dat jouw lichaam nooit de zonde was, maar altijd de poort.